Vuurkorf

Ik heb laatst mijn oude dagboeken laten verdwijnen. Verbrand klinkt zo akelig, maar daar komt het feitelijk gezien wel op neer. In de vuurkorf, op een koude zondagmiddag. Mijn collega keek me verschrikt aan toen ik haar vertelde dat al mijn zielenroerselen uit de puberteit en het studentenleven tot op de laatste letter weg zijn. Of het niet zonde was? Maar ik heb nu eenmaal een diepgewortelde haat-liefdeverhouding met dagboeken. Natuurlijk wil ik heel graag herinneringen vasthouden. Het liefst tot in detail en dan heb je, naast een foto hier en daar, ook woorden nodig. Om de woorden van anderen op te schrijven, bijvoorbeeld. Of de geur van een stad als de dauw nog boven de grachten hangt. Hoe de zomerzon op je huid voelt of de Manchego, vers van het mes, smaakt. Ik kan het wel, de juiste woorden op papier zetten en dan voldaan constateren dat er een mooie zin ontstaat, zolang het maar over iets of iemand anders gaat. Het teruglezen van mijn eigen gedachten of – nog erger – gevoelens, brengt zo’n groot ongemak met zich mee dat het zweet me aan alle kanten uitbreekt. Ook al zijn ze terug te brengen naar een bepaalde context of periode als de jaren 90, toen 2Unlimited nog uit de boxen knalde. Ik had er al bij mijn eerste dagboek last van. Ik moet rond een jaar of zeven zijn geweest en het was een prachtexemplaar. Lichtblauw, twee pinguïns voorop, slotje aan de zijkant met een universeel sleuteltje waarmee je ook je spaarpot kon openen én het dagboek van je vriendinnen. Al snel bestonden de pagina’s uit paragrafen met weggestreepte passages. Gecensureerd door de jonge schrijfster zelf. En nu zijn ook de overgebleven tekstdelen weg.

Eén ding is overigens wel bewaard gebleven. Het notitieboekje met alle columns die ik tijdens mijn studententijd en de jaren erna voor De Amelander schreef. Elf jaar aan ‘Praatjes’. Ik dacht dat het hooguit vier of vijf jaren waren geweest. De eerste gaat over de eindeloze voorstelrondjes in het begin van de studie die, zo lees ik, standaard eindigden in een kruisverhoor over Ameland. Vragen als ‘Kom je dan met de helikopter naar school?’ of ‘Kunnen jullie RTL wel ontvangen?’, waren aan de orde van de dag. Ik lees een verhaal over hoe ik voor de lol een keer het werk van de conducteur over mocht nemen en kaartjes knippend door de coupés trok. Het gaat over mijn stages bij Tros Vermist en RTL Boulevard en over een interview met BZN-zanger Jan Keizer die de songteksten van zijn hits niet meer kende, maar ik nog wel. Die notoire muzieksmaak van mij kwam trouwens vaker aan bod, zie ik. Het betrof een tijdperk dat begon met studieboeken en bier en eindigde tussen de luiers van mijn dochter Janneke. In dat tijdperk transformeerde De Amelander naar een fullcolour krant, waardoor mijn columns ineens in blauwe kaders stonden in plaats van zwarte. En ik miste overduidelijk ook wel eens een deadline, want er zitten wat gaten in mijn verder zo zorgvuldig opgebouwde archief.

Herinneringen, stel nou dat ik ze wél vergeet. Ja, misschien zou dat toch zonde zijn. Dus heb ik maar weer een notitieboekje uit de kast getrokken. Dagboek nummer zoveel, maar – door schade en schande wijs – treed ik nu niet meer in gevoelige details en houd ik het bij belangrijke hoofdpunten van het nieuws en een grappige anekdote hier en daar. Zo hoorde ik laatst nog een mooie: voor het contact met de regisseur hebben presentatoren een zendertje in hun oor. Tot voor kort waren dat kleine, niervormige apparaatjes. In plaats van dat zendertje hebben ze ooit eens een cashewnoot aan een presentator gegeven, die hem vervolgens nietsvermoedend in zijn oor stopte. Volgens de overlevering zou het gaan om een groot Studio Sport coryfee van weleer. Mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen.

En zo zijn er nog tal van verhalen. Die hou ik nu nog even voor me, want misschien schrijf ik ooit nog wel eens een boek. In mijn dromen wordt dat natuurlijk een bestseller. Als ie niet voortijdig in de vuurkorf belandt.

Afke Boven

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven