De Buurvrouw 2018-8

We zitten met z’n viertjes onder de parasol. In de zon is het ook niet uit te houden. ‘En Watze kan al zo slecht tegen de warmte, nou Watze?’, zegt buurvrouw. ‘Veel te warm, veel te warm’, reageert Watze, ‘ik kan er ook niet zo best tegen. Ik vind de zomer prachtig maar zo warm hoeft het nu ook weer niet. Maar ja, we hebben 1959 en 1976 ook meegemaakt en toen was het ook warm en droog. Het zal heus wel anders worden. Gelukkig wordt het volgende week wat minder warm en is er kans op een buitje.’

Ja, dat Watze slecht tegen de warmte kan, hebben we vorige week al ondervonden. Tjonge, wat was het die vrijdag warm aan de wal. De thermometer gaf buiten 37 graden aan. Gelukkig was het in de auto nog goed vertoeven met de airco. We zijn namelijk een paar dagen met elkaar op stap geweest. Buurvrouw wilde zo graag de fonteinen in de Friese steden bezoeken. Nu, dat wilden wij ook wel. En zo besloten we, ergens in april, om eind juli gezamenlijk op stap te gaan. Maar ja, toen wisten we natuurlijk nog niet dat het zo warm zou worden. Watze heeft nog wel geprobeerd het tripje uit te stellen, maar buurvouw zei dat hij niet zo kinderachtig moest doen. Dat was wel even tegen het zere been maar het reisje ging natuurlijk wel door.

Ach, het is toch heel gezellig geworden. Na die warme vrijdag was het zaterdag wat bewolkt en viel er zelfs wat regen zodat het humeur van Watze een stuk beter werd.

Onze reis door Fryslân is begonnen in Oude Bildtdijk want we wilden ook nog graag de graanvelden van Escher zien. Maar allereerst bezochten we het kleine doopsgezinde kerkje in Oude Bildtdijk. Daar staat het torentje op de kosterswoning welke aan de voorkant van de kerk is gebouwd. Een aanrader om daar eens een bezoekje te brengen. Niet alleen zijn het kerkje, de woning en de tuin te bezoeken maar er was ook een fraaie kunstexpositie en de koffiehoek is erg gezellig. Toen op naar Zwarte Haan waar we ons eigen eiland konden zien liggen. In het restaurant hangt nog een foto van de veerboot ‘Friesland’ van de particuliere veerdienst van Olivier en Van der Geest, die bij Zwarte Haan aan wal kwam. Watze wilde met alle geweld de kerk in Sexbierum bezoeken. Dus reden we via Oosterbierum naar Sexbierum. Helaas was de kerk alleen op zaterdagmiddag geopend voor publiek.

Onze eerste fontein was die van Franeker. Nou dat was direct wel een ‘boppeslach’. De fontein is echt mooi. De dames in ons gezelschap vonden dat de plek bij de ingang van de kerk niet de juiste was. Midden op het plein was mooier geweest. Maar Watze en ik vonden de plek niet zo verkeerd. Het zet kerkgangers en kerkbezoekers tot even nadenken voor ze kerk betreden. De kreukels van je ziel worden als het ware even glad gestreken door het water en dat is nooit verkeerd, aldus Watze. Ja, zo diepzinnig hadden wij hem nog niet meegemaakt!

De walvis in Harlingen was een afknapper. Het beeld gaat nog wel, maar de plek is helemaal niks. Het is ook net alsof sommige steden zich schamen voor hun fontein, merkte buurvrouw op. Ze liggen soms op moeilijk vindbare plekjes, soms zelfs wat achteraf. Hier en daar een verwijsbordje met daarbij een ‘P’ zou erg handig zijn. Ook in Workum, in IJlst en toch ook wel wat in Sloten was dat het geval vonden wij. In de Nieuwe Willemshaven van Harlingen ligt de walvis op grote afstand van het publiek en is alleen van dichtbij te zien als je de pier bijna helemaal afloopt. En daar was het veel te warm voor vonden we allemaal. Bovendien spuit de walvis zo om de tien minuten een beetje water en kun je het daarom ook geen echte fontein noemen. Watze wilde graag een foto maken terwijl de walvis water spoot. Het wachten duurde zo lang dat we besloten weg te rijden. Maar, zoals zo vaak, net toen we wilden wegrijden gebeurde het. Maar voordat Watze de auto uit was hield het spuiten al weer op. Een fontein van niks dus was onze conclusie.

De fontein in Leeuwarden vonden we erg mooi, ook de plek voor het station is prachtig. We bezochten hier ook de Grote Kerk, de Bonifatiuskerk, de Blokhuispoort en dwaalden met veel andere bezoekers door de stad. ‘Het is hier mooier dan in Utrecht’, hoorden wij een bezoeker zeggen en dat deed ons toch wel even goed.

Daarna waren we in Sloten, best een aardige fontein die je even aan het denken zet. Maar de plek vonden we niet echt geweldig. Zal ook wel flink om gesteggeld zijn dachten we.

Door Vasteland en via de Rode Klif (It Reekalf), onder de dijk langs, naar Stavoren.

De visfontein kon ons zeker bekoren en ik vond het leuk om weer even terug te zijn in het stadje waar we vroeger met de boot uit Enkhuizen aankwamen om met de trein naar Leeuwarden te reizen. Het is een echte fontein, waar zelfs kinderen naar hartenlust in kunnen spelen.

Ook Hindeloopen heeft een mooie fontein met een verwijzing naar het gemeentewapen. Over de plek kun je twisten. Wij vonden de plek niet al te fraai. Toen volgde Workum. Hier vind je, met wat moeite, de beide leeuwen van het gemeentewapen. Groot en ronduit lelijk, net als de plek. Misschien dat deze fontein daarom is weggestopt achter een kerk en wat achtertuintjes.

Wat we niet hadden verwacht is dat de vleermuis in Bolsward zo wonderwel past bij de ruïne van de Broerekerk. Maar ook zonder deze fontein is Bolsward zeker een bezoek waard. Datzelfde geldt zeker ook voor IJlst, al is daar de mooie en kleurige fontein ook moeilijk te vinden in een omgeving waar hij feitelijk niet past. Een verwijsbordje met daarbij een ‘P’ zou erg handig zijn. Maar als verzachtende omstandigheid kun je aanvoeren dat er ook weinig andere mogelijkheden zijn. De fontein vraagt wel om een ruime plek en waar vind je die in IJlst? 

Ook Sneek heeft een mooie plek gevonden voor de man met de hoorn van overvloed. Midden in de gracht voor de Waterpoort is wellicht ook wel de beste plek in het wat rommelig aandoende Sneek. Buurvrouw vond dat het best een vrouw had mogen zijn in plaats van een man. De discussie die toen is ontstaan tussen haar en Watze hebben ze tot op de boot voortgezet. Maar het is zeker een aanrader om deze Elfstedentocht, met straks hopelijk ook nog Dokkum, te maken. Je ontdekt immers veel meer dan die elf fonteinen!

Jan J. de Vries

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven