De Buurvrouw 2018-4

Zo maar ineens was ze daar. Misschien is het ook wel een hij, dat weet ik niet. In dit verhaal zal ik maar net doen alsof het een ‘haar’ is. Aan de buitenkant kun je het ook niet afzien bij een postduif. Ongeveer twee weken geleden zat ze opeens op het dak van de schuur. Nu is het zo dat, met drie duivenhouders dicht in de buurt, we niet raar opkijken van een koppeltje rondvliegende duiven. Maar deze strijken niet zomaar neer in onze tuin. Ze weten waar ze thuis horen en zoeken altijd keurig hun duiventil weer op.

We hadden de verwachting dat ze na enkele dagen wel weer de weg naar haar eigen duiventil zou kunnen vinden. Maar het werd een blijvertje. Helemaal toen onze kleindochters haar opmerkten. ‘Jullie hebben een huisduif’, zei de jongste en de oudste maakte zich direct ernstige zorgen over het welzijn van de duif. Hoe zat dat met de voedsel- en watervoorziening? Ik moest daarop het antwoord schuldig blijven. Ik probeerde uit te leggen dat wanneer je een postduif gaat voeren je de kans hebt dat ze niet meer terugkeert naar haar eigen onderkomen.

Ik kon het verhaal niet koppelen aan een vergelijking met asielzoekers, dat ging me te ver. Dan zou je moeten vertellen dat wanneer je vluchtelingen onderdak biedt er ook een hele grote kans is dat ze niet meer terugkeren naar hun eigen land. Maar dat is dan vaak voor hen een erg gevaarlijk of een totaal verwoest land. En die vergelijking gaat dus volledig mank.

Onze duif zou rustig kunnen terugkeren naar haar home waar waarschijnlijk voedsel en water in overvloed aanwezig is en waar bovendien, naar alle waarschijnlijkheid, naar haar terugkeer wordt uitgekeken. En zo ontkwamen we er niet aan dat de duif gevoederd moest worden. Water hadden ze al voor haar neergezet. Oma moest echter direct mee naar de Welkoop om duivenvoer te halen. En zo werd het inderdaad een beetje onze huisduif. Nu is het beslist ook een hele aardige en vriendelijke duif. Ze zoekt menselijk contact, loopt graag dicht bij je in de buurt rond, komt direct als je voer in het bakje doet. Ook raak ik langzamerhand steeds meer ervan overtuigd dat het een vrouwelijke duif is. Ze is namelijk zeer nieuwsgierig. Als de schuurdeur openstaat, neemt ze een kijkje binnen. Drinken we koffie buiten, zit ze naast ons en doet zelfs pogingen om op de tafel te komen. Dat proberen we wel tegen te houden zoals we ook haar pogingen om onze bijkeuken in te lopen hebben verijdeld. Niet dat het ongezellig is, maar ze is echt nog niet zindelijk. Ze poept overal en helaas ook nog dikwijls. Onze zithoek in de tuin gebruikt ze bij voorkeur. Ik denk dat de stenen in de zon wat warmer zijn dan het gras en dat het aangenamer is zich daar dan te ontlasten. Een snelle verwijdering met wat water is het beste zijn we achter gekomen. Anders droogt het op en krijg je het moeilijk weg.

En merkwaardig, maar je raakt gehecht aan zo’n dier. Het eerste wat je ’s morgens doet, is kijken of ze er nog is. Ze zit dan op het dak van de schuur of op het terras achter het huis. Ze wacht op beweging achter het keukenraam. Zodra ze je ziet weet ze dat het eten eraan komt! Ze maakt af en toe een klein rondje. In onze buurt verblijven er overigens nog twee die de weg kwijt zijn. Daar heeft ze vermoedelijk af en toe contact mee, maar het is haar tuin en haar schuur.

Het is nu zaterdagmorgen en ik schrijf dit stukje. Helaas was ze er vanmorgen niet. Ik heb nu net nog een kijkje genomen maar nog steeds geen duif. Raar misschien, maar ik mis haar nu al! Nu heb ik gehoord dat postduiven die de richting kwijt zijn na twee of drie weken op krachten zijn gekomen en alsnog huiswaarts gaan. Daar hoop ik nu maar op. Dat ze veilig en wel is teruggekeerd naar haar eigen onderkomen. Mocht het anders dan hoort u dat de volgende aflevering!

Je zou het iedere asielzoeker ook toewensen: Een veilige terugkeer naar een veilig land! Maar helaas is dat meestal onmogelijk. Soms worden ze na jaren alsnog teruggestuurd, ‘uitgezet’ heet dat, een verschrikkelijk woord. Hoe kunnen we blij zijn met de komst van wolven en mensen en kinderen terugsturen naar een plek waar niemand van ons zou willen zijn!

Jan J. de Vries

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven