De Buurvrouw 2016-3

Vandaag beleven we een judovoorstelling. Jens zit op judo en wilde na de modeshow op school een demonstratie van judo verzorgen. De juf heeft dat, naar ik heb begrepen, beperkt tot de keuze tussen een koprol, radslag en een handstand. Het bleef voor Jens bij een handstand.

Nu is er een tweede voorstelling, maar dan bij ons in de hal. Rondom zijn stoelen geplaatst. Er komen er zelfs een paar uit de kamer. De poppen hebben al een plekje gekregen. Niet alle poppen zijn even netjes aangekleed. Er zijn er zelfs enkelen die helemaal niets aan hebben en helemaal in hun blootje moet toekijken. Het is niet anders.

Wanneer opa en haar zusje hebben plaatsgenomen kan de voorstelling beginnen. Ik vertel haar dat je volgens mij bij judo ook een tegenstander hebt. Er is dan weinig keus, opa of haar zusje. Oh, zegt ze, maar het is geen echte judo maar een judodans en dat kan je helemaal alleen doen. Ze is voor geen gat te vangen! En zo genieten we even later van een heuse judodans. Wanneer de dans is afgelopen klappen wij enthousiast. Er is nu een pauze en er wordt wat te eten en te drinken gepresenteerd, aldus de artieste.

Ook daarbij heeft zij de leiding. Er worden crackers klaar gemaakt, kaas voor haar zusje en zelf heeft ze liever chocoladepasta. Voor mij is er nog een stukje ontbijtkoek. Dan bekers ranja op het dienblad en we gaan in de hal genieten van de catering. Omdat oma thuiskomt, missen we de tweede helft.

Wanneer ik die twee meisjes zo bezig zie komen bij mij toch nog steeds de beelden binnen van al die kinderen die op weg waren naar veiligheid en een hopelijk beter leven. Gelukkig vaak met ouders maar ook dikwijls met alleen een vader of een moeder. Een enkele keer alleen met een broertje of een zusje en ook zelfs wel helemaal alleen. Heel wat kindertjes haalden het niet en verdronken op weg naar hun gedroomde paradijs.

Er was en is veel over gezegd, gesproken en te doen. Helemaal nu er weer een aantal vreselijke aanslagen hebben plaatsgevonden. Maar juist voor dat geweld, die minachting voor mensenlevens, zijn deze kinderen gevlucht. Ze werden eerst nog wel met enig enthousiasme ontvangen maar naarmate het er steeds meer werden daalde evenredig het enthousiasme. Het ging hier en daar zelfs zo ver dat ze opnieuw werden belaagd, maar nu door de inwoners van het land waar ze hoopten op veiligheid en een beter leven.

Ik weet het, het lijken grote aantallen, maar op die 17 miljoen inwoners vinden we ze amper terug. Onze waarden en normen zouden worden aangetast, onze christelijke samenleving loopt gevaar! Nu heb ik de indruk dat velen in onze samenleving het juist niet meer zo nauw nemen met die normen en waarden. En afgaande op recente cijfers is onze christelijke samenleving ook snel op weg om grotendeels te verdwijnen. Misschien kunnen we zelfs van de normen en waarden van groepen asielzoekers nog wel wat leren. Het zijn in ieder geval geen comazuipers, dat is vrijwel zeker.

Op dit moment is het aantal moslims in ons land circa vijf procent van de totale bevolking. Meer dan de helft daarvan zegt geen moskee meer te bezoeken. Je ziet dezelfde ontwikkeling in de christelijke gemeenschappen. Het kerkbezoek van protestanten en katholieken neemt steeds verder af. Misschien hebben we alleen nog maar een kapitalistische democratie waarin zelfverrijking de norm lijkt te worden. Want vele rijken worden steeds rijker maar de armen steeds armer.

Ik vermoed dat de vluchtelingen die in ons land zijn aangekomen nog wel eens bevreemd om zich heen zullen kijken. Is dit nu echt het beloofde land waar ze heen gevlucht zijn? Maar laten we in hemelsnaam proberen elkaar te accepteren en te respecteren. We zijn straks allemaal Nederlanders en hoe we het wenden of keren we moeten met elkaar verder wat we ook wel of niet meer geloven. Kunnen we niet al die kinderen (van de Syriërs is veertig procent jonger dan achttien jaar) laten zien dat we in dit kleine land geen allochtonen en autochtonen meer hebben, maar dat gelijkheid en vrijheid voor iedereen van levensbelang is.

Want wie heeft ze niet in de familie? De zestiende-eeuwse protestanten uit Duitsland en Scandinavië, Joden uit Spanje en Portugal, Duitse marskramers en dienstmeisjes, Italiaanse schoorsteenvegers, Franse Hugenoten, Italiaanse, Spaanse en Portugese gastarbeiders Surinamers, Nederlands-Indiërs, Turken, Marokkanen, Hongaren, Vietnamezen. De rij is vast nog veel langer! Zouden er nog niet wat Syriërs bij kunnen?

Jan J. de Vries

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven