De Buurvrouw 2015-10

Nu de eilander herfstvakantie weer voorbij is komt de kunstmaand in het verschiet en direct daarna zijn het Sinterklaas en de Kerstman die ons bezighouden. Voor je het weet is er zomaar weer een jaar voorbij.

We zijn ook een weekje weg geweest. Het weer was schitterend en het was een mooie week. Ja, we zaten ook in zo’n bungalowdorp met een heus zwembad en er waren kleinkinderen mee. Dus elke dag ‘even’ een uurtje naar het zwembad. ‘Alleen wat een gedoe’, zeg ik tegen buurvrouw. ‘Hoe dat zo?’, vraagt ze onschuldig, ‘je kunt toch wel zwemmen?’

Dat blijk ik te kunnen, al is er door mij nimmer een zwemdiploma behaald. Maar een zwembad is tegenwoordig wat anders dan zwemmen in de zandgaten aan het Jan Roepespad wat we vroeger deden. Het is nu toch wel een hele klus voor je in het water ligt en er een uurtje later weer uit bent.

Het begint al dat je eerst je schoenen moet uittrekken voordat je bij de kleedhokjes mag komen. Maar ja, wat doe je met de sokken, aanhouden of niet? Ik had eens om me heen gekeken en kwam tot de conclusie dat er mensen waren die hun sokken blijkbaar nog aanhielden maar dat er ook heel wat waren die hun sokken in de schoenen hadden gestopt. Ik besloot ze eerst maar aan te houden. Tenslotte loopt iedereen daar maar en voor je het weet heb je een voetschimmel te pakken. Dan kom je in zo’n kleedhokje. Daar sta je dan met je handen vol handdoek, shampoo, douchecrème en een zwembroek. Waar laat je alles als er maar één haakje is waaraan je wat kunt ophangen. Je kunt ook wat op een bankje leggen maar die deuren van dat hokje moeten ook nog dicht. Want er is niet één deur maar je hebt er twee en hoe krijg je die gelijktijdig dicht? Er blijkt dan een vernuftig systeem te zijn waarbij je wel die twee deuren eerst dicht moet doen. Daarbij heb je echter beide handen nodig en dan zijn er twee haken die als een soort sluiting naar beneden gaan. Handig hoor met je handen vol met zwemspullen. Nou probeer dat maar eens. Daar glijdt je flesje shampoo op de grond en onder het bankje door in het volgende kleedhokje. Zie maar eens dat je dat weer terug krijgt.

Als je dan eindelijk uit de kleren bent en de zwembroek aan hebt moeten de deuren open en ontstaat direct het volgende probleem. Jullie raden het al. Daar staan de kastjes waar behalve je kleren ook een euro in moet. Die heb je in de beurs, maar die zit in je broekzak en je broek zit ondertussen in een plastic tas en die plastic zak ligt al in het kastje! Heb je vervolgens net het kastje dicht en sta je te prutsen om dat vreselijke bandje met het sleuteltje om je pols te krijgen komt je vrouw melden dat je trui nog op het haakje hangt in het kleedhokje. Daar word je helemaal niet gelukkig van want nu moet het hele ritueel van kastje open en dicht opnieuw.

Dan kun je eindelijk het water in nadat je even onder de douche bent doorgelopen. Ook een gedoe want waar laat je je handdoek en je zeepspullen? Een plankje ontbreekt, op een haakje blijven je spullen niet liggen. Welnu, dan alles maar ver van je afhouden en even de doucheknop met je rug ingedrukt.

En ja, de afloop laat zich raden. Alles herhaalt zich nog een keer maar dan in omgekeerde volgorde. Bovendien krijg je nu van de ouders een kleinkind mee dat afgedroogd en aangekleed moet worden. Probeer dat maar eens in een ruimte van amper een vierkante meter. Waar laat je die natte zwembroek en waar leg je de kleren neer? Hoe trek je de kleindochter een majo aan en je eigen sokken op de ondertussen grotendeels natte vloer? De handdoek maar op de vloer. Vanuit de doucheruimte roepen ze dat ik mijn flesjes shampoo en douchecrème ben vergeten. Ze moeten het zelf maar meenemen want die sokken nog een keer uit en aan, daar begin ik niet aan. Tenslotte goed kijken of het kastje leeg is. Dan de schoenen weer aan. Maar het kan gebeuren dat je de euro bent vergeten uit het slot te halen zodat de schoenen weer uit moeten.  Een euro is en blijft tenslotte een euro. En dan maar hopen dat je niets in het kleedhokje hebt laten hangen. Ik besluit de volgende keer toch maar mijn sokken in de schoenen te laten zitten en maar hopen dat het met de schimmel mee valt. Blijven die sokken tenminste schoon!

Afijn, iedere dag een uurtje zwemmen wordt op deze manier bijna twee en en een half uur. Maar ondanks dat alles natuurlijk heerlijk genoten van het plezier dat kinderen hebben in een bad waar van alles is te beleven.

Jan J. de Vries

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven