De Buurvrouw 2015-1

Nog een flinke storm, zegt buurvrouw, dan staat het zeewater in de Lange Duinen. En inderdaad het is zelfs al een bezienswaardigheid geworden, de bijna-doorbraak iets ten oosten van de boorlocatie bij Hollum.

Ja, reageert Watze, het zand ligt nu nog op het strand aldus de deskundigen. Nou op het strand lag voor mij al zand genoeg, daar hoeft niks meer bij. Ik heb nog nooit een strand zonder zand gezien. Maar de natuur moet zijn gang kunnen gaan tegenwoordig. ’t Mag wat wezen. Ik vind het daar al mooi genoeg.

Ja, en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan. Voor- en tegenstanders zijn er volop als je het hebt over wel of niet handhaven van de buitenste duinenrij. De natuur zou er wel bij varen maar er kan ook ontzettend veel rotzooi meekomen met het water. Denk maar eens aan al dat plastic zei laatst iemand tegen mij. Het hangt straks allemaal in de beplanting en de bomen. Krijg dat er maar weer eens uit. Maar een ander zegt dat er veel te veel wilgen staan. Deze kunnen niet tegen zout water en daardoor zou het gebied nog mooier kunnen worden.

Vroeger, zegt Watze, vroeger, toen waren ze maar bezig met helmplanten en rijsschermen en wat gebeurt er nu. Nou ja, jij altijd met je vroeger, zegt buurvrouw, vroeger was alles anders. Maar vroeger hebben we gehad Watze.

Watze heeft echt geen fiducie in al die veranderingen. Het is vroeger altijd goed gegaan met de aanleg van stuifdijken en kijk eens hoe het nu gaat. Het ene gat na het andere in de duinenrij. En de natuur zijn gang laten gaan? Waarom plaggen ze dan hele stukken af? En kijk maar eens wat er allemaal al niet veranderd is de afgelopen jaren en wat zijn we er beter van geworden?

En zo moppert Watze nog een tijdje door. Voor hem hoeft dat gedoe allemaal niet. Hij wil niet zeggen dat alles vroeger beter was. Maar dat het nu goed gaat en komt? Je weet wat je hebt en als het eenmaal weg is krijg je dat niet direct meer terug , besluit hij zijn betoog.

En wij? Wij hebben zijn tirade aangehoord en moeten toegeven dat Watze daar een punt heeft. Door allerlei veranderingen verdwijnen er wel veel voorzieningen, organisaties, instellingen, tradities, gewoonten en zelfs de natuur heeft hier last van. Veranderingen gaan tegenwoordig ook in een rap tempo. Voor je het weet is er weer iets verdwenen dat waarschijnlijk nooit of in ieder geval niet gemakkelijk zal terugkomen.

Ik herinner me dat iemand dikwijls zei: Houden wat je hebt is dikwijls een grotere kunst dan iets veranderen. Ik denk de afgelopen tijd wel eens terug aan die woorden. Want dat daar een zekere waarheid in zit, kan volgens mij niemand tegenspreken.

En vooral al de veranderingen die in feite bezuinigingen zijn leiden tot frustraties en ongemak. Maar dat niet alleen. De technologische ontwikkeling leidt tot grote veranderingen in onze maatschappij. Zeker ook op sociaal, cultureel en maatschappelijk gebied.

Zo zullen bedrijven steeds verder automatiseren waardoor arbeidsplaatsen verdwijnen. Want lagere loonkosten betekent meer winst. Terwijl er van alles wordt gedaan om mensen aan werk te helpen verdwijnen banen elders als sneeuw voor de zon. Mensen met een handicap moeten straks ook een gewone baan hebben. Men wil zelfs dat daarnaast zoveel mogelijk mensen uit de sociale werkplaatsen doorstromen naar het bedrijfsleven. Ook moeten er banen gezocht worden voor asielzoekers in ons land. En daarnaast willen we het liefst natuurlijk dat alle mensen die hun baan kwijt zijn geraakt weer aan de slag kunnen.

Ja, verzucht Watze, de tijd dat iemand vol trots vertelde hoeveel mensen hij of zij in dienst had ligt helaas ver achter ons. Je krijgt nu een bonus van de directie als je er zoveel mogelijk ontslaat. Ik zal de kopjes opruimen want het wordt nu echt tijd voor wat anders.

Jan J. de Vries

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven