De Buurvrouw 2014-3

‘Heerlijk,’ zegt buurvrouw, ‘zo’n lekker vroeg voorjaar. Dat doet een mens goed!’ ‘Als we dan maar een beetje zomer krijgen’, bromt Watze, ‘meestal worden de zomers slecht na zo’n vroeg en warm voorjaar.’ ‘Welja’, zucht buurvrouw, ‘de optimist is weer eens aan het woord. Geniet toch van die mooie dagen. Dat gezeur over de zomer, dat zien we vanzelf wel.’

En natuurlijk heeft buurvrouw daar wel een beetje gelijk in. Waarom zouden we niet mogen genieten van het mooie weer zonder daarbij te denken aan de mogelijkheid van een slechte zomer. Het lijkt wel of dit ons een beetje eigen is. Altijd bezig met wat de toekomst mogelijk aan slechte dingen in petto heeft voor ons. Je weet immers nooit wat er de volgende week, dag of zelfs het volgende uur kan gebeuren. Maar Watze is nu eenmaal een zwartkijker volgens buurvrouw. Genieten zonder daarbij te denken aan wat er allemaal mis kan gaan is moeilijk voor hem. Gelukkig is buurvrouw heel anders en zij ziet altijd wel ergens de zon schijnen.

Ja, het is weer voorjaar. Misschien voor velen de mooiste tijd van het jaar. De ontwakende natuur, de bomen weer in hun groene kledij, de voorjaarsbloemen en bloeiende bomen zorgen toch wel voor een vrolijk gevoel. ‘Nog even’, zegt Watze, ‘dan hebben we al weer de langste dag. Dan korten de dagen al weer.’

Kijk, zo zit Watze in elkaar en eerlijk gezegd bekruipt mij dat gevoel ook wel eens. Dat het allemaal zo snel gaat. Dat het voorjaar al weer voorbij is zonder dat je echt hebt genoten. Wat zou het mooi zijn als het voorjaar zo lang zou duren dat het lijkt of er geen einde aan kan komen. Net als die mooie zomer in dat liedje van Gerard Cox uit 1973. Je denkt dat er geen einde aan zal komen maar voor je het weet is die zomer allang weer voorbij, zong hij.

‘Maar dat liedje is al meer dan 40 jaar oud. Voor je het weet is je hele leven voorbij’, zucht Watze.

Ja, er is vandaag geen goed garen te spinnen met die man, aldus buurvrouw.

Voor mij is het echt voorjaar als de nagelboom (Amelands, in Nederlands seringenboom) bloeit. Ik kan echt genieten van de prachtige bloemen van de nagelboom. In de warme voorjaarszon kan de zoete geur van bloemen zo heerlijk zwaar zijn. Ik loop er dikwijls even langs om een bloem vast te pakken en de geur op te snuiven. Ja, dan is het voor mij echt voorjaar. Gemiddeld duurt de bloei drie weken, dan verdorren de bloemen en bekruipt mij ook een beetje het gevoel dat het allemaal weer zo snel voorbij is. De zomer komt er dan nog aan maar toch is daar dan het gevoel van weemoed. Het zal immers weer bijna 50 weken duren voordat dit fijne voorjaarsgevoel kan terugkeren. En wat kan er niet allemaal gebeuren in een jaar, dat lang en onvoorspelbaar voor je ligt. Feitelijk zou je dit gevoel met oud en nieuw moeten hebben maar vreemd genoeg is het bij mij veel sterker als de nagelboom bloeit. Het is niet uit te leggen maar misschien zullen veel meer mensen op een bepaald moment in het jaar dit gevoel hebben. Een beetje verdrietig afscheid nemen van iets wat zo mooi is geweest. Beseffend dat er nog een hele volle en lange zomer op je ligt te wachten en misschien een mooie herfst en een winter met sneeuw en ijs. Maar ook dat gevoel van Watze dat de langste dag weer een stuk dichterbij is, dat daarna de dagen gaan korten, maar vooral ook dat je niet weet wat er voor je in het verschiet ligt.

Jan J. de Vries

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven