De Buurvrouw 2012-8

Wat leven we toch in een geweldig land. Eindelijk mogen we 130 rijden op onze snelwegen. Maar niet overal, let u vooral goed op want het aantal borden met uitzonderingen is hoger dan het aantal borden met 130. Maar over het geheel genomen kunnen we overal net iets sneller aankomen of natuurlijk iets later van huis vertrekken, net wat u wilt!

Die twee minuten langer slapen zullen niet alleen onze economie goed doen. Nee, het is vooral het extra benzineverbruik dat onze schatkist zal vullen. Bovendien is het extra opletten geblazen want op heel veel plaatsen geldt een andere snelheidslimiet. Bord niet gezien, pech gehad. Maar wel een flinke boete is het gevolg. Je vraagt je af voor wie deze maatregel in hemelsnaam in het leven is geroepen. Maar het gedoogkabinet laat zo in ieder geval zijn sporen na.

Het leven in crisistijd valt toch al niet mee. Zo zien we dat er opeens zoveel vraag naar volkstuintjes is dat er wachtlijsten ontstaan. Naast de wachtlijsten in de zorg moeten we ons nu ook zorgen gaan maken om de wachtlijsten in de tuinbouw.

 

Crisistijd maakt veel los in een mens. Maar het schept ook nieuwe mogelijkheden, er ontstaat weer een nieuwe vorm van een samenleving. De gemeenschapszin keert enigszins terug in onze maatschappij. We worden toch allemaal getroffen. Al twijfel ik aan dit laatste want ook aan een crisis kun je geld verdienen. Maar de meesten van ons zullen toch de broekriem even aanhalen. Zelfs de politieke leiders matigden hun harde scheldkanonnades tijdens de verkiezingscampagne en spraken zelfs wat zachter. Of het straks zal helpen zullen we de komende maanden zien.

Hier op het eiland gaat het leven weer zijn gewone gang. Na drie kermissen of dorpsfeesten zoals het tegenwoordig heet, ‘What is in a name?’ zou buurvrouw zeggen, rest ons alleen nog het dorpsfeest of de kermis in Buren. Zo weer lekker onder elkaar met hier en daar wat late gasten gaan we eerst genieten van de verdiende eilander herfstvakantie om vervolgens met nieuwe energie de Kunstmaand in te duiken.

Terwijl ik dit schrijf wordt er aan deur gebeld. Het is een mevrouw met een collectebus. Ze haalt geld op voor het Koningin Wilhelminafonds. Het fonds stelt gelden beschikbaar voor het verrichten van onderzoek naar kanker. En dat is en blijft hard nodig!

Ze is niet de eerste met een bus dit jaar en waarschijnlijk ook niet de laatste. Je moet bewondering hebben voor al die vrijwilligers die, voor welk doel dan ook, de deuren langs gaan met een collectebus.

Vanuit die gedachte ga ik ook nu weer op zoek naar geld om in de collectebus te doen. Het eerst kijk ik altijd in onze keukenla. Daar ligt de huishoudbeurs maar ook deze vertoont in crisistijd af en toe een gapende leegte. In mijn eigen portemonnee zit alleen maar een briefje van 50 euro. Het zou natuurlijk een mooi gebaar zijn. Maar ja, het is crisis en wanneer in 2014 het ABP de pensioenen met 14% gaat verlagen, dan mag je nu wel gaan sparen voor slechtere tijden. Gelukkig is er dan altijd nog het potje met kleingeld. Dat staat bij ons in de keukenkast. Het meeste kleingeld verdwijnt zo af en toe in dit potje omdat de huishoudbeurs of onze portemonnee te zwaar is geworden van het kleingeld.

Mijn ouders noemden dat kopergeld vroeger ‘rooie loop’. Ik heb gemerkt dat veel mensen die uitdrukking (Bargoens) niet kennen dus vermeld ik het hier maar even. Overigens ‘Bargoens’ kent u wel of niet soms? Bargoens staat voor dieventaal en kramerstaal en er is in 1886 al een woordenboek aan gewijd. Maar dit even terzijde.

Omdat je niet te zuinig wil overkomen ga je op zoek naar de 1 en 2 euromunten in het potje. Met een gul lachend gezicht doe je vervolgens de muntstukken in de jou toegestoken collectebus. Zo, dat geeft een goed gevoel. Toch wat goeds gedaan vandaag.

Het nadeel van dit systeem is echter dat wanneer straks het volle potje enthousiast naar de bank wordt gebracht de opbrengst altijd tegenvalt. Ik weet nu hoe dat komt. De huis-aan-huis collectes! Zo verdwijnen immers steeds de 1 en 2 euromunten en blijft er alleen maar ‘rooie loop’ over. Maar spannend blijft het altijd wanneer je het potje leegt in de geweldige telmachine bij de bank. Het kan nu nog! Ook deze bank zal straks een keer verdwijnen zoals zo veel is verdwenen van ons eiland. Wat rest ons dan? Even naar Damwoude op en neer zal het wel worden, als daar ten minste dan nog zo’n telmachine staat!

Jan J. de Vries

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven